Episode Transcript
[00:00:16] Καλώς ήρθατε σε ένα ακόμη επεισόδιο του podcast Gaming History.
[00:00:19] Είμαι ο Μάριος από το karios.gr και μαζί θα ταξιδέψουμε σε γνωστές και λιγότερο γνωστές ιστορίες από προηγούμενες δεκαετίες, ιστορίες που θα μας ταξιδέψουν σε γνωστά και μη γεγονότα που σημάδεψαν τον gaming.
[00:00:37] Είναι ένα απόγευμα του 1986.
[00:00:40] Βρίσκεστε σε μια μικρή πόλη της επαρχίας.
[00:00:43] Ας πούμε ότι είστε 14 χρονών.
[00:00:45] Μόλις πήρατε το χαρτζιλίκι σας και τρέχετε στο περίπτερο της γειτονιάς.
[00:00:49] Δεν τρέχετε για τσιγάρα, ελπίζω, ούτε για καραμέλες.
[00:00:53] Τρέχετε για ένα περιοδικό.
[00:00:55] Ένα συγκεκριμένο περιοδικό που το περιμένετε όλο το μήνα.
[00:00:58] Και ξέρετε ότι αν αργήσετε, μπορεί να το προλάβει κάποιος άλλος, γιατί στο περίπτερο φτάνουν μετρημένα κομμάτια.
[00:01:15] Το παίρνετε στα χέρια σας.
[00:01:17] Είναι βαρύ, γυαλιστερό, με ένα εξώφυλλο που λάμπει, σαν να ήρθε από το μέλλον.
[00:01:21] Το ξεφυλίζετε επί τόπου, εκεί στο πεζοδρόμιο, πριν καν το πληρώσετε.
[00:01:25] Μυρίζει τυπογραφικό μελάνι.
[00:01:27] Και μέσα, σελίδα στη σελίδα, ξεδιπλώνεται ένας ολόκληρος κόσμος.
[00:01:43] Παρουσιάσεις από καινούριους υπολογιστές που πιθανότητα δεν θα αποκτήσετε ποτέ.
[00:01:48] Reviews για παιχνίδια που ονειρεύεστε.
[00:01:51] Σελίδες ολόκληρες με listings, κώδικα που θα πληκτρολογίστε γράμμα-γράμμα μέχρι τα ξημερώματα.
[00:01:57] Και μία στήλη που σας μεταφέρει κατευθείαν στο Λονδίνο, στην καρδιά της ευρωπαϊκής σκηνής των Home Micros.
[00:02:15] Αυτό το περιοδικό λεγόταν Pixel.
[00:02:18] Και για χιλιάδες Ελληνόπουλα δεν ήταν απλά ένα περιοδικό.
[00:02:21] Ήταν το παράθυρό τους στον κόσμο των υπολογιστών.
[00:02:24] Ήταν ένας δάσκαλος, ένας φίλος, ένας μεταφραστής μιας τεχνολογίας που μόλις έφτανε στην Ελλάδα. Και που χωρίς αυτό για τους περισσότερους θα έμενε κλειδωμένοι πίσω από μια ξένη γλώσσα και ένα ακριβό μηχάνημα.
[00:02:46] Σήμερα, λοιπόν, θα κάνουμε κάτι διαφορετικό. Δεν θα μιλήσουμε για μια κονσόλα ή έναν υπολογιστή. Θα μιλήσουμε για ένα έντυπο.
[00:02:53] Ίσως το πιο θρελικό ελληνικό περιοδικό γκέιμινγκ και πληροφορικής που υπήρξε ποτέ.
[00:02:59] Θα δούμε πώς γεννήθηκε μέσα στην Ελλάδα το 1983, ποιοι ήταν οι άνθρωποι πίσω του, ποιες στήλες έμειναν χαραγμένες στη μνήμη μιας γενιάς και πώς βγήκε ακόμα και στην τηλεόραση, ποια ήταν η κουλτούρα που έκτισε γύρω του και τελικά γιατί έσβησε.
[00:03:15] Γιατί η ιστορία του Πίξελ είναι στην ουσία η ιστορία μιας ολόκληρης εποχής της πληροφορικής που γεννήθηκε, έζησε και πέθανε μαζί του.
[00:03:24] Ας ξεκινήσουμε.
[00:03:35] Για να καταλάβουμε το πίξελ, πρέπει πρώτα να φανταστούμε την Ελλάδα του 1983.
[00:03:41] Ο προσωπικός υπολογιστής είναι κάτι σχεδόν μυθικό.
[00:03:44] Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν δει ποτέ έναν από κοντά.
[00:03:47] Δεν υπάρχει υπολογιστή σε κάθε σπίτι, ούτε κατά διάνοια.
[00:03:51] Υπάρχει σε ελάχιστα.
[00:03:52] Και αυτά τα ελάχιστα παιδιά που έχουν την τύχη να κρατούν ένα τέτοιο μηχάνημα, νιώθουν σαν να κρατούν ένα κομμάτι του μέλλοντος στα χέρια τους.
[00:04:12] Ποια ήταν αυτά τα μηχανήματα εκείνη την εποχή.
[00:04:16] Ο ZX81 και κυρίως ο ZX Spectrum της Sinclair, ο υπολογιστής που για πολλούς Έλληνες ήταν η πρώτη επαφή.
[00:04:22] Ο VIC-20 και ο θρελικός Commodore 64.
[00:04:26] Λίγο αργότερα, η Amstrad CPC με την οσοματωμένη οθόνη που είδαμε σε προηγούμενο επεισόδιο, που έγιναν τεράστια επιτυχία στην ελληνική αγορά.
[00:04:44] Και στη συνέχεια, τα 16πιτα θηρία της εποχής, ο Atari ST και η Amiga.
[00:04:49] Είναι η εποχή των Home Micros, των οικιακών μικρουπολογιστών.
[00:04:53] Μία εποχή όπου το ίδιο μηχάνημα ήταν ταυτόχρονα κονσόλα παιχνιδιών, εργαλείο προγραμματισμού και μηχανή γραφείου.
[00:05:08] Υπήρχε όμως ένα τεράστιο εμπόδιο.
[00:05:11] Όλη η γνώση για αυτά τα μηχανήματα ήταν στα αγγλικά. Τα εχειρίδια, τα ξένα περιοδικά, ο κώδικας, οι εντολές, τα πάντα.
[00:05:17] Αν δεν ήξερες καλά αγγλικά, και τότε ελάχιστοι ήξεραν, πόσο μάλλον ένα δωδεκάχρονο, ήσουν ουσιαστικά αποκλεισμένους. Είχες ένα μαγικό κουτί μπροστά σου και δεν είχες τις λέξεις για να του μιλήσεις.
[00:05:29] Υπήρχε ένα τεράστιο κενό.
[00:05:31] Κανείς δεν εξηγούσε αυτή τη τεχνολογία στα Και πρέπει να καταλάβουμε και κάτι ακόμα για την ελληνική αγορά εκείνης της εποχής.
[00:05:54] Η απόκτηση ενός υπολογιστή δεν ήταν μια απλή υπόθεση. Τα μηχανήματα ήταν ακριβά, για τα ελληνικά δεδομένα. Οι τιμές διαφοροποιούνταν. Και η αγορά του, συχνά, μια ολόκληρη περιπέτεια.
[00:06:06] Μια επίσκεψη σε ένα από τα λίγα καταστήματα υπολογιστών που άρχιζαν νοίγους μεγάλες πόλεις, μια συζήτηση με τον πολιτή που πολλές φορές ήξερε ελάχιστα πράγματα παραπάνω από εσένα.
[00:06:27] Για ένα παιδί της επαρχίας που δεν είχε τέτοιο κατάστημα κοντά του, το περιοδικό ήταν κυριολεκτικά η μόνη επαφή με αυτόν τον κόσμο. Διάβαζε για μηχανήματα που δεν θα έβλεπε ποτέ από κοντά και τα γνώριζε καλύτερα από πολλούς που τα είχαν στα χέρια τους.
[00:06:48] Η Άμστρα ειδικά βρήκε τεράστια πήχηση στην Ελλάδα. Η CPC με την ενσωματομώνη οθόνη, που έλεγε το πρόβλημα πού θα το βάλω και σε ποια τηλεόραση, μπήκε σε πολλά ελληνικά σπίτια. Ο Spectrum και ο Commodore 64 είχαν τους δικούς τους φανατικούς χρήστες. Και γύρω από κάθε μηχάνημα δημιουργούνταν στρατόπεδα, παρέες, ατελείωτες συζητήσεις για το ποιο είναι καλύτερο.
[00:07:08] Και το Pixel ήταν ο κοινός τόπος όλων αυτών των στρατοπέδων. Το ουδέτερο έδαφος που συναντιόν Σε αυτό ακριβώς το κενό μπήκε η CompuPress.
[00:07:26] Ήταν ο εκδοτικός είκος που είχε βγάλει το πρώτο ελληνικό περιοδικό για υπολογιστές, το computer για όλους. Ένα περιοδικό απευθυνόμενο σε ένα πιο σοβαρό, πιο επαγγελματικό κοινό. Και μάλιστα, κατά καιρούς αξιοποιούσε και υλικό από μεγάλα βρετανικά περιοδικά.
[00:07:50] Οι άνθρωποι της Copupress, με επικεφαλή τον Νίκο Μανούσο, κατάλαβαν κάτι σημαντικό.
[00:07:55] Δίπλα στο σοβαρό και κοινό υπήρχε και ένα άλλο. Λίγο πιο νέο, πιο παιχνιδιάρικο. Παιδιά και έφηφοι που δεν ήθελαν λογιστικά φύλλα και βάση δεδομένων. Ήθελαν παιχνίδια. Ήθελαν να μάθουν προγραμματισμό. Έτσι, για πλάκα. Ήθελαν να ονειρεύονται μηχανήματα που δεν είχαν λεφτά να αγοράσουν.
[00:08:20] Έτσι, τον Οκτώβριο του 1983 κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του Pixel. Στην αρχή δεν ήταν καν μηνιαίο. Ήτανε τριμηνιαίο. Μετά έγινε διμηνιαίο. Και κάποια στιγμή, καθώς οι ζήτες εκτοξεύονταν και η αγορά των υπολογιστών μεγάλωνε, σταθεροποιήθηκε ως μηνιαίο. Κι έτσι έμεινε για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
[00:08:52] Από την πρώτη και όλα στιγμή το ύφος ήταν διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο. Νεανικό, ζωντανό και με χιούμορ. Δεν σου μιλούσε από ψηλά σαν καθηγητή, σου μιλούσε σαν ο μεγαλύτερος φίλος που ήξερε λίγο παραπάνω από σένα και ανυπομονούσε να στα πει όλα.
[00:09:13] Και υπήρχε και ένας πολύ συγκεκριμένος λόγος για αυτή τη φρεσκάδα. Οι περισσότερες συντάκτες ήταν οι ίδιοι πολύ νέοι. Δεν ήταν γκριζομάλιδες ειδικοί με γραβάτα, ήταν παιδιά ελάχιστα μεγαλύτερα από τους αναγνώστες τους, που έγραφαν με πάθος, με το πάθος του ερασιτέχνη, ο οποίος μόλις ανακάλυψε κάτι μαγικό και θέλει να το μοιραστεί με όλο τον κόσμο.
[00:09:40] Αυτή η ηλικιακή εγκύτητα ήταν μυστικό όπλο. Ο αναγνώστης ένιωθε ότι το περαιδικό μιλούσε τη δική του γλώσσα, γιατί κυριολεκτικά τη μιλούσε.
[00:09:57] Fun fact! Το Pixel θεωρείται το δεύτερο πιο μακρόβιο ελληνικό περιοδικό πληροφορικής. Μόλις λίγο πίσω από το computer για όλους, που ήταν επίσης παιδί της compupress και κράτησε εκατοντάδες τεύχη, γιορτάζοντας το 300ο του τεύχος το 2009.
[00:10:13] Δύο περιοδικά, ένας εκδοτικός είκος, δύο τελείως διαφορετικές γενιές αναγνωστών κάτω από την ίδια στέγη.
[00:10:29] Αλλά σταθούμε λίγο εδώ γιατί είναι σημαντικό. Τι κρατούσες πραγματικά στα χέρια σου όταν αγόραζες ένα Pixel? Δεν ήταν ένα πυροδικό μόνο για παιχνίδια, αν και τα παιχνίδια ήταν παντού μέσα του. Ήταν ένα πυροδικό για μια ολόκληρη κουλτούρα. Την κουλτούρα των Home Micros.
[00:10:52] Μέσα στις σελίδες του θα έβρισκες παρουσιάσεις των τελευταίων μηχανημάτων που έφταναν από το εξωτερικό. Αναλυτικές, με φωτογραφίες, τεχνικά χαρακτηριστικά, εξηγημένα σε γλώσσα που καταλάβαινες. Θα έβρισκες reviews για παιχνίδια, με βαθμολογίες και το κυριότερο με άποψη. Κάποιος είχε παίξει το παιχνίδι, είχε ξενυχτήσει με αυτό και σου έλεγε ειλικρινά αν άξιζε τα λεφτά σου. Έβρισκες οδηγούς, κόλ Αυτά ήταν τα περίφημα listings, ολόκληρα προγράμματα τυπωμένα γραμμή γραμμή μέσα στο περιοδικό. Ο αναγνώστης καθόταν μπροστά στον υπολογιστή και τα πληκτρολογούσε, χαρακτήρα προς χαρακτήρα, ώρες ολόκληρες, για να αποκτήσει στο τέλος ένα παιχνιδάκι, ένα γραφικό εφέ ή ένα χρήσιμο εργαλείο.
[00:11:58] Ένα και μόνο λάθος. Ένα στραβό κόμμα, ένα χαρακτήρα παραπάνω σε μια γραμμή και το πρόγραμμα δεν δούλευε. Έπρεπε τότε να γίνεις detective του ίδιου σου του λάθος. Να ψάξεις γραμμή γραμμή, να βρεις τι στράβωσε. Το Pixel ήταν από τα ελάχιστα ελληνικά περιοδικά με ολόκληρη ενότητα αφιερωμένη σε αυτά τα Type-in προγράμματα.
[00:12:26] Σκεφτείτε λίγο τι σήμενε αυτό. Δεν αγόραζες απλώς περιεχόμενο για να το διαβάσεις παθητικά, εξαπλωμένος. Αγόραζες ένα περιεχόμενο για να το δουλέψεις. Να το πληκτρολογείς, να το διορθώσεις, να το κάνεις δικό σου. Το περιοδικό σε έκανε συμμέτοχο. Σε μάθαινε προγραμματισμό χωρίς να σου πει ποτέ, τώρα θα μάθεις προγραμματισμό. Μάθαινες παίζοντας, κάνοντας λάθη, ψάχνοντας. Και από εκεί, πληκτρολογώντας το χιλιοστό σου λίστινγκ, καταλάβαινες ξαφνικά τι έκανε η κάθε γραμμή. Και άρχιζες να αλλάζεις πράγματα, να πειραματίζεσαι, να γράφεις το δικό σου κώδικα. Αυτή ίσως ήταν η μεγαλύτερη κρυφή προσφορά του ελλόγο περιοδικού.
[00:13:10] και ήταν μια εμπειρία μοναδική, καθώς όνα τις νύχτες με το περιοδικό ανοιχτό και στηριγμένο δίπλα στο πληκτρολόγιο. Πληκτρολογούσες περίεργες σειρές από αριθμούς, γράμματα και σύμβολα. Data statements, δεκαεξαδικούς αριθμούς, εντολές που δεν καταλάβαινες πλήρως. Τα μάτια σου πήγαιναν συνεχώς πέρα δόθε. Από τη σελίδα, στην οθόνη και πάλι πίσω.
[00:13:29] Όταν στο τέλος έγραφες Run και το πρόγραμμα δούλευε, ένιωθες θριαμπευτής. Όταν δεν δ και αν τελικά αποδεικνυόταν ότι το λάθος ήταν τυπογραφικό, δηλαδή του ίδιου του περιοδικού, τότε έγραφες ένα θυμωμένο γράμμα στη σύνταξη, που ίσως δημοσιεύονταν τον επόμενο μήνα. Και εκεί έκλεινε ο κύκλος.
[00:14:01] Από νωρίς μάλιστα σε κάποια τεύχη και κάποιες εκδόσεις συνοδεύονταν και από μέσα αποθήκευσης κασέτες και δισκέτες με έτοιμο λογισμικό ώστε να μην χρειάζεται πάντα η αιτελείωτη πληκτρολόγηση. Ήταν η εποχή που ένα περιοδικό δεν ήταν μόνο χαρτί, ήταν ένα μικρό πακέτο εμπειρίας που το ξετύλιγες κομμάτι-κομμάτι.
[00:14:30] Και κάτι ακόμα για να καταλάβουμε την ταυτότητα του περιοδικού. Ο ίδιος ο υπότιτλος του περιοδικού άλλαζε με τα χρόνια και αυτό λέει πολλά.
[00:14:37] Στις αρχές της δεκαετίας των 90, ένα τεύχος όπως το νούμερο 96 του Φεβρουαρίου του 1993, αυτοπροσδιορίζονταν ως μηνιαίο νεανικό περιοδικό πληροφορικής και νέας τεχνολογίας.
[00:14:48] Δύο λέξεις κλειδιά εκεί μέσα, νεανικό και νέα τεχνολογία. Το Pixel δεν ντρεπόταν που ήταν νεανικό, ήταν περίφανο Να σας διαβάσω κατευθείαν από την περιγραφή ενός λίστινγκ για ένα παιχνίδι Star Wars για να πιάσετε το πνεύμα της εποχής.
[00:15:17] Με την ευκαιρία της προβολής της ταινίας «Η επιστροφή των Jedi», τελευταίο μέρος του τρίπτυχου πόλεμου στον Άστρο και η Αυτοκρατορία αντιπτύθεται, σας δίνουμε την ευκαιρία να αντιμετωπίσετε τις φοβερές μηχανικές καμήλες του πλανήτη Χοθ. Το πρόγραμμα είναι γραμμένο για το 16K Spectrum, αλλά αυτόματα υπολογίζει τις διευθύνσεις των User Defined χαρακτήρων και τρέχει και σε 48K. Ο ρόλος σας είναι να καταστρέψετε τις καμήλες της Αυτοκρατορίας, πετώντας με το Fun fact! Πέρα από τον κώδικα και τα reviews, το Pixel είχε και πιο παιχνιδιάρικες στήλες, όπως μια στήλη με γρήφους και σπαζοκεφαλιές με τον τίτλο «ΚΑΙ ΤΟΡΑ ΜΠΛΕΞΑΜΕ». Οι παλιοί αναγνώστες θυμούνται ότι σταμάτησε απότομα κάπου γύρω στο Tefxos 62 και χάθηκαν τα ίχνη της. Μικρές λεπτομέρειες, σαν και αυτοί, που κάνουν τη συλλεκτική μανία γύρω από το περιοδικό τόσο ζωντανή ακόμα και σήμερα.
[00:16:31] Εδώ θέλω να σταθούμε σε κάτι που οι νεότεροι ίσως δυσκολεύονται να φανταστούν. Τον αγοράς σε ένα περιοδικό σατοπίξελ. Δεν ήταν μια συναλλαγή, ήταν μια τελειτουργία. Ήταν ένα μηνιαίο ραντεβού με τον εαυτό σου και με μια ολόκληρη κοινότητα.
[00:16:47] Σκεφτείτε λίγο πώς δούλευε.
[00:16:55] Δεν υπήρχε ίντερνετ. Δεν υπήρχε τρόπος να μάθεις τώρα τι συμβαίνει στον κόσμο των υπολογιστών. Η πληροφορία ερχόταν σε κύματα μια φορά το μήνα, μέσα από αυτό το έντυπο. Άρα το περιοδικό δεν ήταν απλώς μια πηγή. Ήταν η πηγή. Το περίμενες. Ή ξέρεις περίπου πότε βγαίνει. Πήγαινες στο περίπτερο. Ρωτούσες στον περίπτερά. Ήρθε το pixel.
[00:17:13] Κι αν δεν είχε έρθει ακόμα, ξαναπερνούσες στην επόμενη.
[00:17:27] Και μόλις το έπαιρνες, ξεκινούσε μια δεύτερη ζωή. Το διάβαζες από την αρχή ως το τέλος, πολλές φορές. Σημείωνες λίστινγκς που ήθελες να πληκτρολογήσεις. Έκοβες ή φύλαγες εξόφυλα και πόστερς. Και μετά το δάνειζες. Ή στο δάνειζαν. Γιατί ένα τεύχος του Πίξελ σπάνια το διάβαζε ένα μόνο άτομο. Περνούσε από χέρι σε χέρι, στην παρέα, στην τάξη, στην γειτονιά. Ένα τεύχος μπορούσε να γαλουχήσει πολλά παιδιά στην γειτονιά.
[00:18:05] Υπήρχε βέβαια και η διάσταση της συλλογής. Τα παιδιά κρατούσαν τα τεύχη, τα στίβαζαν, τα αριθμούσανε, καμάρωναν για τη σειρά τους. Ένα κενό στη συλλογή, ένα τεύχος που σου έλειπε ήταν μια μικρή τραγωδία.
[00:18:16] Και γύρω από το περιοδικό υπήρχαν και συνοδευτικά αφιερώματα, ειδικές εκδόσεις, υλικό, σα το Pixelmania, που έκαναν τη συλλογή ακόμα πιο πλούσια.
[00:18:36] Πάνω απ' όλα όμως υπήρχε η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου. Διαβάζοντας Pixel ήσουν μέρος μιας φυλής, της φυλής των ανθρώπων που αγαπούσαν τους υπολογιστές σε μια εποχή που αυτό σε έκανε λίγο περίεργο στα μάτια των άλλων. Οι σελίδες της αλληλογραφίας ήταν η απόδειξη. Αναγνώστες έγραβαν γράμματα, ρωτούσαν, διαφωνούσαν, διόρθωναν τους συντάκτες, έστελναν δικά τους προγράμματα.
[00:18:57] Το περιοδικό ήταν ένα ζωντανός διάλογος ανάμεσα σε ανθρώπους που χωρίς αυτό δεν θα Και κάτι ακόμα που πρέπει να υποθέει για να μπει το Pixel στο σωστό πλαίσιο.
[00:19:17] Δεν ήταν μόνο του.
[00:19:19] Η Ελλάδα εκείνης της εποχής παραδόξως είχε μια εξαιρετικά πλούσια σκηνή περιοδικών πληροφορικής. Δίπλα στο Pixel και στο αδερφό του computer για όλους κυκλοφορούσαν και άλλοι τίτλοι. Περιοδικά όπως το User, το Micromat, ολόκληρα έτοιπα αφιερωμένα σε συγκεκριμένα μηχανήματα όπως ο κόσμος του Amstrad και αρκετά ακόμα. Ήταν μια ανθηρή, ανταγωνιστική αγορά που δεν είχε τί Αλλά μέσα σε αυτό το πλούσιο τοπίο το Pixel είχε βρει τη δική του ξεκάθαρη θέση. Ήταν το πιο νεανικό, το πιο παιχνιδιάρικο, το πιο δικό μας για τα παιδιά που αγαπούσαν εξίσου τα παιχνίδια και τον προγραμματισμό. Δεν προσπαθούσε να είναι πιο σοβαρό. Προσπαθούσε να είναι το πιο αγαπημένο και τα κατάφερε. Όταν ένας παλιός αναγνώστης λέει σήμερα το περιοδικό που μου άλλαξε τη ζωή, συνήθως εννοεί το Pixel. Και αυτό λέει πολλά για το τι κατάφερε να χτίσει μέσα σε αυτό το ανταγωνι Ένα περιοδικό στο τέλος της ημέρας είναι οι ανθρωποί του. Και το Pixel πέρασε από τα χέρια αρκετών ανθρώπων που για μια γενιά Ελλήνων έγιναν θρύλοι. Ακόμα και αν τους ήξερε μόνο από μια υπογραφή κάτω από ένα άρθρο. Δεν είχαν πρόσωπο στην τηλεόραση, τουλάχιστον όχι όλοι. Δεν είχαν προφίλ στα social, τα οποία δεν υπήρχαν. Είχαν μόνο ένα όνομα κάτω από ένα κείμενο. Κι όμως αυτά τα ονόματα τα θυμόμαστε ακόμη.
[00:21:04] Στα πρώτα χρόνια, γύρω στο 1985, καθώς το Περιοδικό έκλεινε τα δυο του χρόνια και καθιερωνόταν με την Άμστραντ να μπαίνει για τα καλά στο παιχνίδι, άρχισαν να εμφανίζονται ονόματα που πολλά από αυτά θα γίνουν αργότερα μόνιμα. Ο Γεωργιάδης, ο Κυριακός, ο Τσιριμόκος, ο Ευθυμίου, ο Παυλής, ο Δώγας.
[00:21:21] Κάποιοι ήταν, να το πούμε, δανεικοί, από το αδερφό Περιοδικό, το κομπιούτερ για όλους.
[00:21:26] Η Κόπιου Πρες μετακινούσε τα Στην πορεία των χρόνων πέρασαν από τη θέση του αρχισυντάκτη και από το σκληρό πυρήνα της σύνταξης ονόματα που οι παλιοί αναγνώστες τα προφέρουν ακόμα με σεβασμό. Ο Αντώνης Λεκόπουλος, ο Γιώργος Κυπαρίσης, ο Χρήστος Κυριακός, ο Δημήτρης Τσουρουπλής, ο Γεωργιάδης, ο Παυλής, ο Βασιλάκης.
[00:22:07] Ένα ολόκληρο επιτελείο για περισσότερο από μία δεκαετία καθόριζε τι θα διάβαζε και τι θα ονειρευόταν η ελληνική νεολαία γύρω από τους υπολογιστές.
[00:22:16] Άνθρωποι που πολλοί τους θεωρούσαν δασκάλους χωρίς να τους έχουν συναντήσει ποτέ.
[00:22:30] Μέσα σε αυτό το επιτελείο ξεχώριζαν κάποιες προσωπικότητες με το δικό τους θρύλο. Για παράδειγμα, ο Δημήτρης Τσουροπλής.
[00:22:37] Αν ρωτήσετε σήμερα παλιούς αναγνώστες θα σας πούνε με μια φωνή, ο Δημήτρης ήταν ο θεός τα ρίβγιους.
[00:22:43] Οι παρουσιάσεις του για τα καινούργια μηχανήματα ήταν τόσο ζωντανές, τόσο γλαφυρές, που ένα παιδί που δεν είχε με τίποτα τα λεφτά να αγοράσει ένα υπολογιστή, μπορούσε να τον ζήσει ολόκληρο μέσα από αυτές τις σελίδες. Υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται ακόμα και σήμερα, λέξη προς λέξη, την εντύπωση που τους άφησε μια συγκεκριμένη παρουσίασή του. Για παράδειγμα, η παρουσίαση του SingletQL.
[00:23:03] Λες και τη διάβασαν εχθές.
[00:23:05] Όλοι στο ίδιο καζάνι, έβραζαν όπως λέ Και υπάρχει μετά και ένα όνομα που για μια συγκεκριμένη φυλή αναγνωστών είναι σχεδόν ιερό. Ο Ανδρέας Παρασκευάς Τσουρινάκης.
[00:23:27] Ο άνθρωπος που κράτησε για χρόνια τη σκυτάλη των Adventure Games. Σε μια εποχή που τα Text Adventures και αργότερα τα Graphic Adventures ήταν λαβύριθη χωρίς χάρτη, όλα στα αγγλικά, με γρίφους που σε κολλούσαν για εβδομάδες ολόκληρες, ο Τσουρινάκης ήταν οδηγός. Έγραφε λύσεις, οδηγούσαν αμνήσεις χάρτες. Σε κρατούσε από το χέ Εδώ έχω να πω και μια προσωπική ιστορία για τον Αντρέα.
[00:24:02] Τον Τζουρινάκι τον γνώρισα προσωπικά το 1998 όταν έγραφα άρθρα και game reviews στο αδερφό περιοδικό της CompuPress PC Master.
[00:24:10] Τον θυμάμαι πάντα έτσι αρχοντικό όπως ήταν και θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα σκηνικό που είχα γράψει ένα προγραμματάκι που ετσιμοίωνε ένα ψεύτικο ιό και το είχα βάλει στον υπολογιστή ενός συναδέρφου στο γραφείο.
[00:24:21] Ενώ λοιπόν αυτός το είχε τρέξει και του βγάζει κάτι περίεργα μηνύματα στην οθόνη, ο Τσουρινάκης έτυχε να μπαίνει στο γραφείο και όταν το είδε, ο Ξηδερκής όπως πάντα, αμέσως γύρισε γύρω φωνάζοντας, κάποιος εδώ μέσα το έκανε αυτό.
[00:24:35] Τότε δεν είπα τίποτα.
[00:24:37] Αλλά, Αντρέα, αν το ακούς αυτό τώρα, εγώ ήμουν.
[00:24:56] Ο Τσουρνάκης ξεκίνησε και ο ίδιος ως απλός φανατικός παίκτης. Η πρώτη επαφή με τις υπολογιστές ήταν το 1983.
[00:25:02] Σύντομα απέκτησε ένα ZX Spectrum 48K, που, όπως έχει διηγηθεί, του κόστισε ένα σημαντικό ποσό για την εποχή. Και πέρασε αμέτρητα ξενύχτια παίζοντας θρυλικά adventures όπως το Hobbit, βασισμένο στο Tolkien φυσικά, ή το Twin Kingdom Valley, μέχρι τις 6 ή 7 το πρωί πριν πάει κατευθείαν στη δουλειά.
[00:25:20] Αυτό ακριβώς το πάθος του ερασιτέχνη το μετέφερε στη συνέχεια Γι' αυτό οι αναγνώστες πάντα τον ένιωθαν δικό τους.
[00:25:37] Πίσω από όλα τα ονόματα υπήρχε και μια κοινή αποστολή που η σύνταξη τη διατύπωνε ξανά και ξανά με διάφορους τρόπους. Στόχος του περιοδικού ήταν να καλύψει την έλλειψη ενημέρωσης του ελληνικού κοινού γύρω από τους υπολογιστές. Ακούγεται απλό, σχεδόν αυτονόητο σήμερα. Τότε όμως ήταν επαναστατικό. Σήμενε ότι κάποιος έπρεπε να πάρει μια δυσνόητη ξενόγλωση τεχνολογία και να την κάνει κατανοητή, οικία, διασκεδαστική για ένα δωδεκάχρο Αυτοί αποστολήνουν όλους, από τον αρχισυντάκτη μέχρι και τον τελευταίο εξωτερικό συνεργάτη και ίσως ήταν ο πραγματικός λόγος που το περιοδικό αγαπήθηκε τόσο.
[00:26:27] Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχάσουμε τον Βασίλη Κωνσταντίνου, τον άνθρωπο πίσω από μία από τις πιο αγαπημένες στήλες όλων. Αλλά για αυτή θα μιλήσουμε αναλυτικά σε λίγο. Το ζητούμε ενώ εδώ είναι να κρατήσουμε μια εικόνα. Το Pixel δεν ήταν ένα πρόσωπο εργοστάσιο περιεχομένου. Ήταν μια παρέα ανθρώπων με όνομα, ύφος και χαρακτήρα. Και αυτή η παρέα έγινε για τους αναγνώστες «Ηκογένεια».
[00:26:59] Fun fact! Η μαγεία της CompuPress ήτανε ότι πολλοί συντάκτε ξεκίνησαν ως απλοί φανατικοί αναγνώστες. Έγραφαν γράμματα, έστελναν λίστινγκ, συμμετείχαν και κάποια στιγμή βρέθηκαν από την άλλη πλευρά. Να γράφουν αυτοί τα άρθρα που κάποτε διάβαζαν με λαχτάρα.
[00:27:15] Ένας από αυτούς είμαι και εγώ.
[00:27:17] Αυτή η κυκλοκότητα είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι στην ιστορία των περιοδικών της CompuPress.
[00:27:33] Κάθε μεγάλο περιοδικό έχει τις στήλες του, εκείνα τα σταθερά ραντεβού που ο αναγνώστης γυρίζει να βρει πρώτα, πριν καν διαβάσει το υπόλοιπο τεύχος.
[00:27:41] Το pixel είχε μερικές που έμειναν στην ιστορία και που αν τις αναφέρεις ένα παλιό αναγνώστη, του φωτίζεται αμέσως το πρόσωπο.
[00:28:00] Η πιο αγαπημένη από όλες για πάρα πολλούς ήταν το εδώ Λονδίνο, του Βασίλη Κωνσταντίνου. Σκεφτείτε το πλαίσιο για να καταλάβετε τη σημασία της. Είμαστε μέσα στη δεκαετία του 80.
[00:28:10] Δεν υπάρχει ίντερνετ, δεν υπάρχει live ενημέρωση, δεν υπάρχει τρόπος να ξέρεις τι γίνεται έξω από τα σύνορα, παρά μόνο με μεγάλη καθυστέρηση.
[00:28:29] Και το Λονδίνο ήταν τότε η πρωτεύουσα του ευρωπαϊκού computing. Εκεί έβγαιναν τα μεγάλα περιοδικά, εκεί κυκλοφορούσαν πρώτα τα παιχνίδια και τα μηχανήματα, εκεί χτυπούσε η καρδιά της σκηνής.
[00:28:49] Το «Εδώ Λονδίνο» ήταν λοιπόν η ανταπόκριση από αυτό ακριβώς το κέντρο του κόσμου. Διαβάζοντάς το, ο Έλληνας αναγνώστης ένιωθε ότι είχε έναν άνθρωπο από μέσα, ένα απεσταλμένο που του έστελνε νέα από το μέλλον, λίγο πριν φτάσουν στην Ελλάδα.
[00:29:02] Δεν είναι τυχαίο που όταν ρωτάς σήμερα ποια είναι η αγαπημένη του στήλη, τόσοι και τόσοι απαντούν, χωρίς δεύτερη σκέψη, το «Εδώ Λονδίνο».
[00:29:20] Δίπλα της οι μεγάλες στήλες με τα reviews και τις παρουσιάσεις.
[00:29:23] Εκεί να τα εκτενεί εις βάθος αφιερώματα όπως το Super Review, όπου ένα μηχάνημα ή ένα παιχνίδι δεν περιγράφονταν απλώς αλλά αναλυτικά τι κάνει, πώς το κάνει, που υστερεί και αν αξίζει.
[00:29:44] Εδώ έλεπε η εγγραφή ανθρώπων όπως ο Τσουροπλής. Δεν σου έλεγαν στεγνά τα τεχνικά χαρακτηριστικά σου, μετέφεραν το συνέστημα του να κάθεσαι μπροστά στο μηχάνημα, να ακούς τον ήχο, να βλέπεις τα χρώματα στην οθόνη.
[00:30:03] Και φυσικά οι στήλες των adventures του Τσουρινάκη, που ήταν ένας ολόκληρος κόσμος από μόνες τους, με χάρτες ζωγραφισμένους στο χέρι, με λύσεις βήμα-βήμα με τη μυθολογία και την ατμόσφαιρα του κάθε παιχνιδιού. Για τους adventures αυτές οι σελίδες ήταν Ευαγγέλιο.
[00:30:18] Δίπλα τους οι ατελείωτες σελίδες των listings, οι στήλες με τους γρίφους και οι σελίδες σαλληλογραφίας όπου το περιοδικό συναντούσε το κοινό του. Όλα μαζί συνέθεταν ένα τεύχος που είχε ρυθμό, Και εδώ είναι το ζουμί. Όλες αυτές οι στήλες μαζί έχθησαν κάτι σπάνιο και πολύτιμο.
[00:30:43] Μια ταυτότητα.
[00:30:45] Ανοίγοντας ένα πίξελ ήξερες ακριβώς ποιον τόνο, ποιο χιούμορ, ποια ματιά θα συναντούσες. Και αυτή η ταυτότητα ήταν βαθιά ελληνική. Δεν ήταν μετάφραση, δεν ήταν αντιγραφή ξένου περιοδικού, αλλά μια δική μας φωνή πάνω σε μια παγκόσμια τεχνολογία. Αυτό σε τελική ανάλυση ήταν και η μεγαλύτερη αξία του.
[00:31:09] Το Pixel δεν έμεινε ποτέ μόνο στο χαρτί. Το επιτελείο του βγήκε και έξω από τις σελίδες και μάλιστα στο πιο δυνατό μέσο της εποχής, την τηλεόραση.
[00:31:18] Το 1991, οι Compupress έκλεισε συμφωνία με την ελληνική κρατική τηλεόραση, την ERT, για τη δημιουργία τηλεοπτικών σειρών.
[00:31:26] Τριών συγκεκριμένα, μια γύρω από το Personal Computer, φτιαγμένη από τα επιτελεία του Computer για Όλους, μια πιο φιλόδοξη και κεντρική ιδέα που συνδύαζε υπολογιστές με το ProPo, όπου οι υπολογιστές θα προσπαθούσαν να προβλέψουν αποτελέσματα με ειδικό λογισμικό, και η πιο σημαντική για μας, μια αμυγός για το Computer Gaming, φτιαγμένη από το επιτελείο του Pixel. Ο τίτλος της, The Computer Show.
[00:31:58] Και προσέξτε κάτι σπουδαίο. Το Computer Show ήταν η πρώτη εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση αφαιρωμένη στους οικιακούς υπολογιστές και τις κονσόλες παιχνιδιών. Η πρώτη, σκεφτείτε το βάρος αυτού. Μέχρι τότε το γκέιμινγκ υπήρχε για τον Έλληνα κυρίως ασπρόμαυρες ή έγχρωμες φωτογραφίες μέσα στο περιοδικό. Στατικές και ακίνητες.
[00:32:22] Ξαφνικά για πρώτη φορά, ένα παιδί στην Ελλάδα μπορούσε να δει στην οθόνη της τηλεόρασης του ο παιχνίδι σε κίνηση, μηχανήματα να δουλεύουν, έναν ολόκληρο κόσμο να ζωντανεύει. Το Pixel δεν περιέγραφε πια το gaming, το έδειχνε.
[00:32:41] Δεν ήταν βέβαια μια εκπομπή με σημερινά στάνταρ, ήταν φτιαγμένη με τα μέσα και την αισθητική των αρχών της δεκαετίας του 90, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μπορείτε να βρείτε τα επεισόδια ακόμα και σήμερα στο YouTube.
[00:32:52] Αυτό, όμως, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η πρωτιά και ο συμβολισμός. Το επιτελείο του περιδικού έκανε το άλμα από το χαρτί στην οθόνη και έφερε το computer gaming στο σαλόνι κάθε ελληνικού σπιτιού που είχε τηλεόραση, δηλαδή σε όλα.
[00:33:12] Παιδιά που δεν είχαν δικό τους υπολογιστή, που δεν αγόραζαν καν το περιοδικό, μπορούσαν τώρα να δουν αυτόν τον κόσμο να κινείται μπροστά τους. Έτσι το κοινό μεγάλωνε και η κουλτούρα απλώνονταν.
[00:33:28] Παράλληλα, η CompuPress καλλιέργησε μια ολόκληρη κουλτούρα εκδηλώσεων. Στη δεκαετία του 1890 διοργάνωνε σειρές από εκθέσεις και shows γύρω από την τεχνολογία. Το Computer Show ως έκθεση, το Desktop Publishing Show, το CAD CAM Show, Multimedia Show και αργότερα, καθώς άλλαζε η εποχή, το Internet Show.
[00:33:46] Δεν ήταν απλές εμπορικές εκθέσεις. Ήτανε τόποι συνάντησης. Εκεί που η κοινότητα έπρεπε σάρκα και ωστά. Αναγνώστες, συντάκτες, εταιρείες, όλοι στον ίδιο χώρο. Να δοκιμάζουν, Μέσα σε αυτό το πνεύμα του ανταγωνισμού και της γιορτής εντάσσονται και οι διαγωνισμοί ηλεκτρονικών παιχνιδιών με την ονομασία Grand Prix.
[00:34:12] Τα Grand Prix δεν ήταν απλοί διαγωνισμοί, αν και είχαν κληρώσεις με δώρα και πολλά άλλα. Ήταν events, συναντήσεις και συναυλίες.
[00:34:20] Θρυλικοί καλλιτέχνες όπως ο Λουκιανός Κηλαηδώνης, ο Σάκης Μπουλάς και ο Γιάννης Μηλιώκας έλαβαν μέρος στα Grand Prix στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
[00:34:30] Ήταν ο τρόπος του εκδοτικού οίκου να μετατρέπει τους μοναχικούς παίχτες σε κοινότητα που συναντιέται και πανηγυρίζει.
[00:34:44] Fun fact! Το 1991, η Compupress αποφάσισε να φτιάξει ένα ξεχωριστό βραχείονα αποκλειστικά για βιβλία. Κι έτσι γεννήθηκε ο γνωστός εκδοτικός είκος Anubis.
[00:34:55] Από τα ίδια γραφεία δηλαδή, που έβγαινε το πιο νεανικό περιοδικό υπολογιστό της χώρας, ξεκινούσε και μία από τις πιο γνωστές εκδοτικές μάρκες βιβλίου.
[00:35:10] Κανένα περιοδικό που ζει 13 και πλέον χρόνια δεν μπορεί να παραμείνει το ίδιο. Το πίξελ άλλαξε, εξελίχθηκε, ακολούθησε και μερικές φορές προσπάθησε να προλάβει τις τεκτονικές μετατοπίσεις της τεχνολογίας.
[00:35:22] Αν ξεφυλίσεις σήμερα τη σειρά των τευχών του στη σειρά, βλέπεις σχεδόν με γυμνό μάτι την ιστορία της πληροφορικής να περνάει από μπροστά σου.
[00:35:36] Αξίζει να σταθούμε σε μερικά τεύχια ορόσημα, γιατί λειτουργούν σαν φωτογραφίες μιας ολόκληρης εποχής.
[00:35:42] Το τεύχος νούμερο 1 του Οκτωβρίου του 1983 είναι η γέννηση, η στιγμή που μια ιδέα έγινε χαρτί. Τα πρώτα τεύχη, με τα θρηλυκά πλέον εξώφυλλα της εποχής των Οκτάπητων, ήταν η περίοδος της αθωότητας και του ενθουσιασμού. Το τεύχος της μεγάλης ανανέωσης του 1988 είναι η νηλικίωση, η στιγμή που το παιδικό αποφάσισε να παίξ Και κάθε φορά που το περιοδικό γιόρταζε μια επέτειο, ένα στρογγυλό νούμερο τεύχους ήταν γιορτή και για τους αναγνώστες, γιατί ένιωθαν ότι μεγάλωναν μαζί του.
[00:36:18] Ένας σημείος σταθμός ήταν τον Απρίλιο του 1988.
[00:36:23] Σε εκείνο το τεύχος ο αρχισυντάκτης, ο Κυριακός, μίλησε ευθέως στους αναγνώστες για μια μεγάλη αλλαγή.
[00:36:37] Τους είπε με απλά λόγια ότι το τεύχος που κρατούσαν στα χέρια τους είχε σκόπιμα μια πολύ διαφορετική εικόνα, ότι το περιοδικό άλλαζε μορφή και περιεχόμενο για να συγκλίνει με τα κορυφαία ευρωπαϊκά περιοδικά πληροφορικής.
[00:36:52] Δεν ήταν ένα απλό facelift για το Θεαθήνε. Ήταν μια δήλωση φιλοδοξίας. Το Pixel ήθελε να σταθεί στο ίδιο γήπεδο με τα μεγάλα ξένα περιοδικά και να μην θεωρείται οφτωχός συγγενής.
[00:37:16] και η αλλαγή της μορφής συμβάδιζε με μια αλλαγή της εποχής.
[00:37:20] Όπως είπαμε, ο υπότιτλος μετατοπίστηκε προς το νέα τεχνολογία. Δεν ήταν τυχαίο. Κάπου εκεί στα τέλης δεκαετίας του 80 και στις αρχές του 90, ο κόσμος των υπολογιστών άλλαζε ριζικά και το περιοδικό προσπαθούσε να κρατηθεί επάνω στο κύμα.
[00:37:41] Τι άλλαζε ακριβώς. Τα Home Micros, ο Spectrum, ο Commodore 64, ο Amstrad έδιναν σιγά σιγά τη θέση τους. Από τη μία πλευρά ανέβαιναν τα PC, τα IBM Compatible μηχανήματα που θα κυριαρχούσαν στο σπίτι και στο γραφείο με τελώς διαφορετική λογική και κοινό. Από την άλλη ανέβαιναν οι κονσόλες, τη Nintendo, η Sega και αργότερα η Sony, που πήραν το gaming και το έκαναν αποκλειστικά δική τους υπόθεση. Ξεκομμένοι πλέον από τους υπολογιστές.
[00:38:13] Και το Pixel βρέθηκε σε ένα βαθύ δίλημα ταυτότητας. Είχε χτιστεί επάνω σε μια συγκεκριμένη εποχή και ένα συγκεκριμένο είδος μηχανημάτων.
[00:38:20] Εκεί όπου υπολογιστής και παιχνίδι ήταν το ίδιο πράγμα. Τι γίνεται όμως όταν αυτό το είδος μηχανήματος αρχίζει να ξαφανίζεται? Όταν ο κόσμος χωρίζεται στα δύο. Αυτό το ερώτημα θα καθόριζε τα τελευταία του χρόνια.
[00:38:42] Η απάντηση του περιοδικού σε αυτό το δίλημα ήρθε στην τελευταία φάση της ζωής του και κουβαλάει μέσα της όλη τη συμβατική σημασία της εποχής.
[00:38:50] Ήταν κατά κάποιο τρόπο μια τελευταία γενναία προσπάθεια να ακολουθήσει το μέλλον αντί να βυθιστεί μαζί με το παρελθόν.
[00:39:05] Στα μέσα της δεκαετίας του 90, το περιοδικό μεταμορφώθηκε σε Pixel Next Generation ή όπως το έλεγαν συντομογραφικά Pixel NG. Δεν ήταν τυχαία η ονομασία. Next Generation σήμεινε ακριβώς αυτό, η επόμενη γενιά. Το νέο Pixel ήταν πλέον αφιερωμένο σχεδόν αποκλειστικά σε κονσόλες παιχνιδιών, στη νέα γενιά μηχανημάτων που είχε πάρει τη σκητάλη από τα Home Micros.
[00:39:34] Σκεφτείτε το συμβολισμό. Το περιοδικό που είχε γεννηθεί για να εξηγήσει τους οικιακούς μικρουπολογιστές, στο τέλος του προσπαθούσε να αγκαλιάσει τον κόσμο των κονσολών. Ένα κόσμο γοητευτικό, αλλά πολύ διαφορετικό από αυτό στον οποίο είχε μεγαλώσει.
[00:39:49] Το Pixel Next Generation κράτησε γύρω στα 14 τεύχη και σταμάτησε να εκκληφορεί τον Οκτώβριο του 1998.
[00:40:02] Εκεί έπεσε οριστικά η αυλαία.
[00:40:11] Ως προς τους αριθμούς, ας τα πούμε καθαρά, γιατί υπάρχει μια μικρή σύγχυση στις πηγές. Ο κλασικός κύκλος του Pixel, αυτός που οι παλιοί αναγνώστες ψηφοποίησαν με τόση αγάπη και κυκλοφορεί σήμερα ελεύθερα αριθμοί 133 τεύχη και εκτείνεται από τον Οκτώβριο του 1983 ως τα μέσα της δεκαετίας του 90.
[00:40:29] Επίτα, στην τελευταία του μετεσάρκωση ως Pixel Next Generation, το περιδικό συνέχισε για ακόμα 14 τεύχη, σβήνοντας οριστικά τον Οκτώβριο του 1998.
[00:40:39] 15 περίπου χρόνια ζωής λοιπόν από άκρη σε άκρη. Μια ολόκληρη εφηβεία και νιώτη για όσους μεγάλωσαν μαζί του.
[00:40:54] Και να ένα στοιχείο που λέει πολλά για τη ζωντάνια της σκηνής. Όταν το αρχικό Pixel έκλεικνε, τα μέσα του 1996, η σκηνή δεν έμεινε άδεια. Λίγος μήνες αργότερα ιδρύθηκε ένα νέο παιδικό, το Games, από ανθρώπους του χώρου.
[00:41:06] Απόδειξε ότι η δίψα και η κοινότητα υπήρχαν ακόμα ζωντανές. Απλώς το συγκεκριμένο όχημα που λεγόταν Pixel, είχε ολοκληρώσει τη διαδρομή του και έδινε τη σκητάλη παραπέρα.
[00:41:22] Ας απαντήσουμε τώρα στο πιο ενδιαφέρον ερώτημα όλων. Γιατί ένα τόσο αγαπημένο, τόσο πετυχημένο περιοδικό να σβήσει. Η απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη. Είναι ένα συνδυασμός δυνάμεων που μαζί εξηγούν την πτώση δεκάδων περιοδικών πληροφορικής σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα.
[00:41:47] Ο πρώτος λόγος, ίσως ο πιο βαθύς, είναι ότι η ταυτότητα του Pixel ήταν συνειφασμένη με τα Home Micros. Το περιοδικό δεν ήταν απλώς ένα περιοδικό για παιχνίδια. Ήταν για ένα συγκεκριμένο τρόπο σχέσης με έναν υπολογιστή.
[00:41:59] Εκείνο τον τρόπο που πληκτρολογούσες listings, έβαζες τα χέρια μέσα στο μηχάνημα και ένα Commodore 64 ήταν ταυτόχρονα κονσόλα, εργαλείο προγραμματισμού και παράθυρο στο μέλλον.
[00:42:09] Όταν αυτά τα μηχανήματα έσβησαν, το περιοδικό έχασε σιγά σιγά τον ίδιο τον λ Δεν είχε προδώσει τους αναγνώσεις του, απλά ο κόσμος για τον οποίο είχε φτιαχτεί, έπαψε σιγά σιγά να υπάρχει.
[00:42:30] Με την άνοδο των PC, ο υπολογιστής έγινε πιο σοβαρή παραγωγική μηχανή και το κοινό που χρειαζότανε πια άλλου τύπου ενημέρωση, πιο τεχνική, πιο επαγγελματική.
[00:42:39] Και με την άνοδο των κονσολών, το gaming αυτονομήθηκε εντελώς από τους υπολογιστές και έγινε δικός του ξεχωριστός κόσμος. Το Pixel, που πατούσε ακριβώς στη συνάντηση αυτών των δύο κόσμων, υπολογιστές και παιχνίδια μαζί στο ίδιο μηχάνημα, είδε το έδαφος κάτω από τα πόδια του να σκίζ Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα, το ίντερνετ. Σκεφτείτε τι έκανε το Pixel τόσο πολύτιμο. Έφερνε νέα reviews, λύσεις, κώδικα, ανταποκρίσεις από το Λονδίνο. Όλα αυτά, μέσα σε λίγα χρόνια έγιναν ξαφνικά διαθέσιμα, δωρεάν, αμέσως, 24 ώρες το 24ωρο, online. Γιατί να περιμένεις ένα ολόκληρο μήνα για την ανταπόκριση από το Λονδίνο, όταν μπορούσες να διαβάσεις τα νέα την ίδια στιγμή που συνέβαιναν, μέσα από μια αθόνη. Γιατί να επιτυλωγείς επί ώρες ένα λίστινγκ, όταν μπορούσες να το κάνεις download, έτοιμο το πρόγραμμα πλέον σε δευτερόλεπτα. Γιατί να ψάξεις τη λύση ενός adventures στο τεύχος του επόμενου μήνα, όταν υπήρχες σε ένα forum, εδώ και τώρα.
[00:43:51] Το μοντέλο πάνω στο οποίο στηρίζονταν ολόκληρη η κουλτούρα των έντυπων περιοδικών πληροφορικής κατέρευσε. Όχι επειδή τα περιοδικά έγιναν χειρότερα, αλλά επειδή ο κόσμος βρήκε έναν ταχύτερο, φθηνότερο και αμεσότερο τρόπο να πάρει αυτό που του έδιναν.
[00:44:05] Είναι μια ιστορία που επαναλήφθηκε σχεδόν πανομοιότυπα σε κάθε χώρα του κόσμου.
[00:44:19] και αξίζει να σταθούμε λίγο σε αυτό που χάθηκε γιατί δεν ήτανε μικρό.
[00:44:23] Το έτυπο περιοδικό είχε κάτι που το ίντερνετ, με όλη του την αμεσότητα, δεν μπορούσε ποτέ να αντικαταστήσει. Την επιμέλεια και την αναμονή.
[00:44:31] Κάποιος είχε διαλέξει για σένα τι αξίζει να διαβάσεις αυτό το μήνα. Κάποιος είχε μπει στον κόπο να γράψει, να ελέγξει, να σχεδιάσει και να τυπώσει. Και εσύ περίμενες. Και η αναμονή έκανε το αποτέλεσμα πιο πολύτιμο. Στο ίντερνετ τα έχεις όλα, αμέσως, αλλά σκοπρισμένα και χωρίς τέλος. Στο Pixel τα έχεις διαλεγμένα, ζυγισ Δεν λέει ότι ήταν καλύτερα. Λέει ότι ήταν διαφορετικά. Και ότι κάτι από εκείνη την εμπειρία αξίζει να το θυμόμαστε.
[00:45:08] Αλλά εδώ είναι και το σημαντικό. Η CompuPress ως εταιρεία δεν εξαφανίστηκε. Γιατί είχε προνοήσει. Ήδη, από το Σεπτέμβριο του 1989, είχε λανσάρει το καινούριο περιοδικό του PC Master.
[00:45:18] Με μεγάλο μέρος της ίδιας ομάδας ανθρώπων, αλλά με στροφή στους συμβατούς PC υπολογιστές.
[00:45:23] Καθώς ο κόσμος μετακινούνταν από τα Home Micro στα PC, η τεχνογνωσία, η κουλτούρα, το ύφος και ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπινο δυναμικού του Pixel μεταφέρθηκε φυσικά στο PC Master.
[00:45:34] Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο ίδιος ο Τσουρινάκης, ο adventurer, συνέχισε να γράφει για τα adventures στις σελίδες του pc master για χρόνια. Η σκητάλη πέρασε σχεδόν άμεσα.
[00:45:51] Με άλλα λόγια, το Pixel δεν πέθανε απλώς, μεταμορφώθηκε. Το πνεύμα του, οι άνθρωποι και η αποστολή του, να εξηγούν την τεχνολογία στα ελληνικά με πάθος και χιούμορ, πέρασαν στο επόμενο όχημα. Το PC Master κράτησε αυτή τη σκητάλη για άλλες 2,5 περίπου δεκαετίες, μέχρι το 2015.
[00:46:07] Και έτσι η ιστορία δεν ήταν μια ιστορία θανάτου, ήταν μια ιστορία μετάβασης.
[00:46:21] Χρόνια μετά το τέλος του, παλιοί αναγνώστες ανέλαβαν να σαρώσουν και να ψηφοποιήσουν όλα τα τεύχη. Ένα τιτάνιο εθελοντικό έργο αγάπης που έγινε με υψηλή ανάλυση και πολύ φροντίδα. Η ίδια η CompuPress, κάτοχος των δικαιωμάτων, αγκάλιασε την προσπάθεια και ανήρθησε τα τεύχη ελεύθερα.
[00:46:38] Έτσι το Pixel είναι σήμερα ολόκληρο διαθέσιμο για όποιον θέλει να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο και να ξεφυλίσει την ιστορία.
[00:46:55] Όταν κοιτάμε πίσω, το Pixel δεν ήταν απλά ένα περιοδικό.
[00:46:59] Ήταν ένας δάσκαλος που δεν ζητούσε δίδακτρα. Οκ, μόνο το χαρατζιλίκι σου μια φορά το μήνα.
[00:47:04] Ήταν η γέφυρα ανάμεσα σε μια παγκόσμια τεχνολογική επανάσταση και σε χιλιάδες Ελληνόπουλα που χωρίς αυτό ίσως να έμεναν για πάντα απ' έξω, κλειδωμένα πίσω από μια ξένη γλώσσα και ένα κρεβό μηχάνημα.
[00:47:23] Γαλούχησε μια ολόκληρη γενιά, προγραμματιστές, μηχανικούς, σχεδιαστές, δημοσιογράφους τεχνολογίας, ιδρυτές εταιρεών, αμέτρητοι από αυτούς που θα σου πουν αν τους ρωτήσεις ότι όλα ξεκίνησαν με ένα τεύχος του Pixel και ένα λίστινγκ που πληκτρολόγησαν μέχρι τα ξημερώματα.
[00:47:38] Αυτή είναι η πραγματική του πληρονομιά. Όχι τα τεύχη που άφησε πίσω, αλλά οι άνθρωποι που έφτιαξε.
[00:47:55] Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο μάθημα της ιστορίας του. Το Pixel κατά μια έννοια έσβησε επειδή πέτυχε. Έμαθε σε τόσο πολλούς ανθρώπους τόσα πολλά, που στο τέλος δεν το χρειάζονταν πια τόσο. Είχαν το ίντερνετ, είχαν τα δικά τους μηχανήματα, είχαν γίνει οι ίδιοι οι δικοί. Ένας δάσκαλος που τα καταφέρνει τόσο καλά, κάποια στιγμή βλέπει τους μαθητές του να φεύγουν και να περπατούν μόνοι τους.
[00:48:17] Και αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι ο ορισμός της επιτυχίας.
[00:48:29] Στο επόμενο επεισόδιο θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας στην ιστορία του γκέιμινγκ, με μια ακόμα ιστορία που σημάδεψε τον υπέροχο αυτό κόσμο.
[00:48:36] Μέχρι τότε, αν έχετε κρατήσει κάπου ένα παλιό τεύκος του πίξελ, βγάλτε το, ξεφυλίστε το, μυρίστε ξανά το τυπουγραφικό μελάνι.
[00:48:43] Κι αν δεν έχετε, θυμηθείτε.
[00:48:45] Είναι όλα εκεί έξω, ψηφοποιημένα και σας περιμένουν.
[00:48:48] Σας περιμένει ένα ολόκληρο ταξίδι.
[00:49:00] Κάπου εδώ θα κλείσω το σημερινό επεισόδιο της σειράς Gaming History.
[00:49:03] Ήμουν ο Μάριος και σας ευχαριστώ που μείνατε μαζί μου στο ταξίδι μας στην ιστορία του γκέιμινγκ. Μέχρι την επόμενη φορά, είστε επανειδή.
